Systemisch examen en zenuwen
－ “oh oh het is zo’n dag”
“Autsch, grumbel#$@#vloek, mijn kleine teen.”
Hoppend ga ik richting koffie.
“Wat stom, die tafel staat er al jaren.”
Ik weet genoeg: ’t is zo’n dag.
Mijn zenuwstelsel draait overuren en neemt mijn persoonlijkheid tijdelijk over.
Er is geen weg terug.
Over dit stuk van de opleiding – het systemisch examen – heb ik geen controle.
En ja… daar heb ik dus een gruwelijke hekel aan.
Wat gebeurt er in je lijf tijdens een systemisch examen? Ontdek hoe examenstress en je zenuwstelsel je leiden van overleving naar jouw plek als opsteller.
Wat examenstress met je zenuwstelsel doet
De lift kruipt tergend langzaam omhoog.
Deuren open. Lachende studenten stuiteren naar buiten.
Licht. Los. Bijna verdacht.
Mijn enige gedachte:
“Wat doen zij anders?”
Mijn systeem staat strak.
Mijn lijf ook.
Ergens tussen mijn derde slok koffie en een halve glimlach zakt het kwartje:
dit is precies wat examenstress doet.
Strakke lijven.
Oppervlakkig ademen.
Overleven.
Alles wat ooit pijn deed, staat aan.
Alle delen op scherp.
Controle kwijt: overleven neemt het over
Zo werkt het dus.
Niet alleen bij mij.
Bij iedereen in de ruimte.
We starten met een casus in een tafelopstelling.
Voelen, denken, waarnemen — alles tegelijk.
Geen ontsnappen meer in alleen je hoofd.
Geen vluchten in alleen je hart.
Alleen als geheel mens kom je hier doorheen.
De waarheid van een systemisch examen
Het systemisch examen is geen trucje.
Alles zit er al in.
En nu mag het zichtbaar worden.
Afgelopen week kreeg ik de vraag:
“Is het rond?”
Voor mijn hoofd iets kon bedenken, zei mijn mond al:
“Ja.”
Blijkbaar wist iets in mij het al.
Iets wat rustiger is dan mijn zenuwen.
Van overlevingsdelen naar aanwezig zijn
Eerlijk? Wat een zegen dat ik het examen niet zelf hoef te dragen.
Ik leun op de examinator.
Op het veld.
Op iets groters dan mijn controle.
Om me heen zie ik het gebeuren:
soms een dans,
soms rauw en pijnlijk.
Zenuwen schieten alle kanten op.
En dan ineens… helderheid.
Alsof iemand het licht aandoet.
Het kantelpunt: je zenuwstelsel zakt
Ondertussen stuntel ik door de dag.
Koffie die bijna sneuvelt.
Thee als moderne kunst.
Hoe moet ik de rust zelve zijn terwijl mijn handen trillen?
Ik zie mezelf in hen.
Zij in mij.
En daar gebeurt het.
Adem.
Nog één.
Nog één.
Mijn lijf zakt.
Mijn blik verzacht.
Ik ben er weer.
Niet perfect.
Wel aanwezig.
Systemisch werken is geen trucje, maar een way of life
Aan het eind: bloemen, certificaten, trots.
Systemisch coach.
Tafelopsteller.
Geen methode.
Een manier van leven.
En ik?
Ik voel me licht.
Vrij.
Ik hop door de ruimte als een blij konijn.
Want er zijn vandaag niet alleen opstellers geboren…
Er is ook een opleider opgestaan.
Voel jij dat jij opsteller bent?
Misschien blijf je nog even doen alsof je het zelf oplost.
Maar je lijf…
en jouw systeem…
vertellen al langer een ander verhaal.
In september stap je niet alleen een opleiding in.
Je stapt je plek in.
Rauw.
Echt.
Zonder omweg.
Voel maar.
Als het schuurt én trekt tegelijk…
dan is dit jouw JA 👇
👉✒️ Signature Opsteller Opleiding ✒️👈
We ontmoeten je graag,
Rijna (en ook Bodo)
