Waar praten veiliger is dan voelen
“Dit is verloren tijd… waar zijn we eigenlijk mee bezig?”
Ze zit tegenover me en de thee verdampt, net als haar woorden.
Ze praat veel.
Vertelt nog meer.
Ze analyseert, vraagt en legt uit.
Nog een rondje.
Nog een inzicht.
Nog een verhaal dat netjes in elkaar past.
Ik knik.
Vat samen.
Stel vragen.
Zoek een ingang.
Ergens halverwege voel ik het al . . .
Te laat.
Zitten we weer boven de oppervlakte.
Blijf je praten of durf je zakken? Waar is praten veiliger dan voelen? Ontdek waar systemisch werk écht begint. Leer je client veilig naar onder de oppervlakte te begeleiden tijdens de Opleiding Signature Opsteller.
Praten als bescherming; wat je client eigenlijk niet verteld
Daar is ze veilig.
Praten is haar anker.
Analyseren haar reddingsboei.
Het is geen weerstand.
Het is wijsheid van haar systeem.
Een oude, slimme overlevingsstrategie die haar ooit precies gaf wat ze nodig had: controle, overzicht, geen onverwachte pijn.
Nu blijft ze dus praten.
En ik… ga mee.
Precies daar schuurt het.
Want als systemisch coach wil ik bewegen, voelen, stilte.
Ondertussen zit ik gevangen in mijn eigen stuk: ‘ongeduld’.
Mijn verlangen naar diepgang botst met haar behoefte aan veiligheid.
Veiligheid voor alles
－ook voor de frusty coach
Eerlijk?
Ik raak gefrustreerd.
Zo geen zin in nóg zo’n gesprek waarin alles gezegd wordt…
behalve dat wat ertoe doet.
Tegelijk is er iets ongemakkelijks:
Het is soms gewoon fijn om te blijven praten.
Want zolang wij praten…
hoef ík ook niet te zakken.
Niet naar dat moment waarop ik het even niet weet.
Niet naar die stilte waarin het spannend wordt.
Niet naar dat stukje in mij dat ook ooit leerde: “Blijf maar begrijpen, dan hoef je niet te voelen.”
Dus blijf ik professioneel, netjes en begrijpend.
Alleen er gebeurd vanuit mijn perspectief precies niks.
Onder de oppervlakte is het rommelig
Geen mooie zinnen.
Geen logica.
Geen structuur.
Daar zit spanning.
Loyaliteit.
Oude pijn.
Plekken waar iemand ooit is afgehaakt…
en nooit meer echt terugkwam.
Precies daar begint het werk.
Maar daar komen we alleen als íemand afbuigt.
Zij kan dat niet alleen.
Niet omdat ze zwak is, maar omdat haar systeem haar beschermt.
Het werkt.
Het heeft altijd gewerkt.
Dus blijft ze praten…
tot ik iets anders kies.
De plek waar het stil wordt
Tot ik niet meer meega in het verhaal, maar zachtjes afsla.
Naar haar lijf.
Naar de stilte.
Naar dat wat niet gezegd wordt.
Jazeker, dat schuurt.
Bij haar.
En minstens zo hard bij mij.
Want systemisch werken gaat niet over de juiste vraag stellen.
Het gaat over durven blijven…
waar het ongemakkelijk wordt.
Waar de adem stokt.
Waar het verhaal ophoudt.
Waar jij als coach jezelf ook tegenkomt.
Dat leer je niet aan de oppervlakte.
Dat leer je onder de oppervlakte.
Daar ligt de sleutel.
Durf jij af te buigen waar het écht begint?
Misschien herken je het.
Dat gevoel dat het dieper kan, maar je er net niet bij komt.
Dat je blijft praten terwijl alles in jou zegt:
“Hier klopt iets niet.”
De vraag is niet of je cliënt wil zakken.
De vraag is… durf jij het voor te gaan?
Blijf je nog even veilig meebewegen?
Of buig je af… waar het echt begint?
Meld je aan voor de
👉✒️Signature Opsteller opleiding✒️👈
We ontmoeten je graag,
Rijna (en ook Bodo)
