De prijs van flink zijn

De systemische prijs van flink zijn

“Goh wat ben ik toch een ongelooflijke jankert geworden de afgelopen maanden."

Ze zegt het half verontschuldigend, half verbaasd.
Alsof ze zichzelf niet helemaal herkent.
Huilen is iets wat haar normaal gesproken niet overkomt, of in elk geval... niet zichtbaar.

Na sniffend en snuivend van de systemische sessie zit ze daar.
De prijs van systemisch 'flink zijn' te incasseren.
De tranen blijven maar komen, tegen haar eigen gewoonte in.
Jarenlang hield ze het droog.
Functioneel, sterk en door.

Hoe je lichaam keihard ingrijpt waar jij blijft doorgaan. Als oudste alles dragen en sterk blijven, tot je jezelf verliest. Vermijdende hechting en burn-out ontrafeld.

Waar zorgen begon en jij jezelf verloor

In de opstelling van haar gezin van herkomst wordt het stil vanbinnen.
Niet dramatisch.
Niet groots.
Eerder... leeg.
Afwezig.
Alsof het kleine meisje al vroeg heeft besloten:
Hier valt niets te halen, dus ik ga het zelf wel doen.

Moeder valt uit.
Meerdere keren.
Ziek.
Weg.
Niet beschikbaar.
Vader staat in het bedrijf, met zijn hoofd bij overleven.

Het oudste kind syndroom: Sterk zijn tot je systeem instort

En zij... zij stapt naar voren.
Vier jaar oud, handen al te groot voor wat ze dragen moet.
Twaalf jaar oud, nog steviger.
De derde keer dat moeder wegvalt, is er geen twijfel meer.
Dit is haar plek geworden.
Zorgen. Regelen. Doordraaien.

Wat je lijf allang weet maar jij ontwijkt. 
Burn-out of bindingsangst?

Ze vertelt het bijna achteloos.
Hoe ze de was leerde doen.
Hoe ze de telefoon opnam.
Hoe ze taken verdeelde.
Hoe vader trots was.
"Flink meisje, " zei.
Ze glimlacht erbij, maar haar lijf trekt strak.

Voelen is onveilig dus regel je jezelf weg

Want ergens daar, onder die glimlach, ligt iets anders opgeslagen.
Niet gevoeld toen.
Niet toegestaan ook.
De pijn van het gemis.
De eenzaamheid.
Het niet kunnen leunen.

Dus leerde ze afstand.
Niet omdat ze niet wilde voelen, maar omdat voelen geen plek had.

Controle is geen leiderschap, maar overlevingsstrategie

In het hier en nu zie je hetzelfde patroon.
Op haar werk.
Hoofd van de afdeling.
Alles loopt.
Dankzij haar.
Ze delegeert... in theorie.
In de praktijk controleert ze.
Houdt ze vast.
Want loslaten voelt niet veilig.
Als zij het niet doet, wie dan?

Je lijf liegt niet. 
Lichamelijke klachten als systemische stop

Haar lijf begint inmiddels te fluisteren.
Of eigenlijk: te schreeuwen.
Darmen die opspelen.
Schouders die vastzitten.
Hoofdpijn die opkomt als ze even stilvalt.
Maar zelfs daar maakt ze iets praktisch van.
"Misschien moet ik andere poeders."

De huisarts noemt burn-out.
Zij noemt het gedoe in haar lijf.

De opstelling laat zien wat je al jaren weg organiseert

In de opstelling komt het besef niet als een klap,
maar als een langzaam binnendruppelen.
Dat kleine meisje dat ooit besloot: "ik red het zelf wel... "
Ze zit er nog steeds.
Stuurt nog steeds.

Terwijl de tranen blijven komen, gebeurt er iets nieuws.
Ze blijft zitten.
Ze loopt niet weg.
Ze fixeert het niet.
Ze voelt.

Systemisch herstel: voelen, vertragen en anders leren dragen

Voor het eerst is er ruimte voor afstand die niet koud is, maar gezond.
Op haar werk merkt ze het later terug.
Ze laat dingen liggen.
Bewust.
Niet uit onverschilligheid, maar uit vertrouwen.
Ze vraagt.
In plaats van overnemen.
Ze laat fouten bestaan, zonder meteen te redden.

Liefdevol delegeren, in plaats van controlerend zorgen.
"Raar," zegt ze later.
"Het voelt alsof ik minder doe... maar er meer klopt."
Ergens, heel subtiel, hoeft ze het niet meer alleen te dragen.

Klaar met sterk zijn terwijl je van binnen leegloopt?

We trekken je niet verder je hoofd in, maar recht je systeem in waar het al jaren vastzit,

👉 Met de wasstraat voor de ziel  👈

Geen zachte omweg, wel eerlijk kijken naar wat jij al te lang zelf draagt.

Zodat je stopt met redden en leert dragen wat van jou is en teruglegt wat dat niet is.

Plan je intake... of blijf nog even doordraaien tot je lijf weer harder gaat schreeuwen?

We ontmoeten je graag,
Rijna (en natuurlijk Bodo)