Alle systemische ballen verzamelen
De afgelopen jaren voelde als een eindeloze jongleer act.
Kop ervoor.
Schouders eronder.
Niet zeuren.
Gewoon dóór.
Alle systemische ballen dragend.
Hechting en burn-out: waarom sterke vrouwen instorten terwijl ze alles dragen en niemand het ziet. Hoe kom je aan een burn-out en hoe herstel je blijvend ervan?
Systemische signalen van burn-out die je te lang negeert
Mijn lijf begon al eerder te fluisteren.
Een zeurende rug.
Schouders die vast gingen zitten alsof ze iets droegen wat niet van hen was.
Ik herken ze van de tijd van mijn burn-out en tegelijk stop ik ze nog ff in de ijskast.
En die rechterheup… een ontsteking die maar bleef hangen,
alsof ze zei: “ik ga nergens heen voordat jij stopt.”
Sterke vrouwen vallen gevaarlijk stil
Maar stoppen is geen optie als vrouw.
Niet als alles draait.
Niet als jij degene bent die het draaiend houdt.
Dus ik ging door.
Stug.
Taaier dan goed voor me was.
’s Nachts draaide ik vast.
Niet alleen in de lakens, maar in alles wat niet gevoeld wilde worden overdag.
Tranen die brandden tot op het bot.
Micro-pauzes op de plee om rust te pakken als niemand kijkt
En overdag?
Oplaadmomentjes op de plee.
De enige plek waar even niemand iets van me wilde.
Ergens… heel stil…dat verlangen.
Naar een boek.
Een hoekje van de bank zonder het gepiep van apparaten die óók nooit stoppen.
Gewoon even niks.
De kartrekker en de hekkensluiter putten je uit
Maar niks bestaat niet in mijn wereld.
Alles kan altijd even tussendoor.
Ik ben degene die voorop loopt.
En ook degene die als laatste in de auto stapt.
Als iedereen iets van je wil als moeder, partner en collega
Pinksterweekend.
Er moet nog een blog.
Mijn collega appt.
Mijn man tettert.
Ik sta met zweet in mijn panty tussen weekendtassen in een bloedhete caravan.
“Mem… memmie… mag ik…”
Vijf stemmen.
Vijf richtingen.
Speeltuin.
Fiets.
Meer.
Pizza.
Bedtijd.
Het kantelpunt in het lichaam wat je dwingt te voelen
En ik?
Ik wil maar één ding.
Mijn bed.
Maar zelfs dat voelt te ver weg.
Alleen tranen die achter mijn ogen branden.
Vandaag is weer zo’n dag.
Alle ballen dansen in de lucht en ik ren eronder alsof mijn leven ervan afhangt.
Zweet in mijn bilnaad.
Charme nul.
Doorzettingsvermogen honderd.
Systemische terugval of terugroepactie?
De waarheid over je oude systeem
Maar ergens weet ik het al.
Ik glij.
Roetsj.
Met een sierlijke pirouette zo mijn oude systeem in:
ik kan het zelf wel.
Precies daar… breekt het.
De glijbaan herkennen
Zo spreekt je systeem vóór je burn-out compleet is
Mijn lijf zegt: tot hier en niet verder.
Het verschil met vroeger?
Ik luister.
Ik glimlach zelfs een beetje als ik glij.
Omdat ik weet: dit is geen falen, dit is een terugroepactie.
Pauze nemen vanuit systemisch leidersschap en niet uit zwakte
Alles krimpt vanbinnen.
Dat is mijn teken.
Tijd voor pauze.
Dus ik pak hem.
Niet omdat het kan… maar omdat het moet.
Zodat ik straks ook gewoon een fijn pinksterweekend heb.
Ergens, tussen het loslaten en het instorten…
Rolt er gewoon een blog uit mijn handen.
Bizarre opbrengst:
Hoe jouw burn-out de deur opent naar systemische helderheid
Over ballen in de lucht houden.
Hoe ironisch.
Ik glimlach.
Maak mijn punt, kruip mijn bed in.
En mijn collega?
Ik hoop dat ‘ie net zo blij is met het blog als ik met mijn kussen.
Blijf jij je ballen hooghouden tot je omvalt
of durf je eindelijk te kijken waar je jezelf verlaat?
Je gaat niet nog harder werken maar je gaat zien wat je al die tijd draagt in de
👉De Wasstraat voor de Ziel 👈
Rauw, eerlijk en zonder bullshit.
Plan je intake... of blijf doen wat je deed en wacht tot je lijf harder gaat praten.
We ontmoeten je graag,
Rijna (en natuurlijk Bodo)
