Verstikkende stilte －
in de Opleiding Signature Opsteller
“Ik kan niet stil blijven… deze stilte smoort me.
Waarom gebeurt er niks?”
Ze zegt het harder dan ze zelf doorheeft.
De woorden snijden door de ruimte heen, precies daar waar we net met z’n allen zo zorgvuldig de stilte probeerden te laten landen.
Ze zit aan de zijlijn.
Daar waar ik haar altijd waarneem. Integer, oplettend en warm.
Een wandelende hottub. Iedereen mag erbij. Ze is de rust zelve.
Tot nu.
Het is een exploderende bom.
Wanneer stilte geen rust is, maar oud patroon. Werken met familieopstellingen vanuit het systemische veld voorbij de opleiding Signature opsteller in sync met wat zich aandient.
De stille kracht die het systeem openbreekt
De opstelling liep… soepel. Bijna te soepel. Coach en klant dansen voorzichtig om elkaar heen.
De juiste vraag, de juiste pauze. Ademhaling zakt. Stilte groeit. Als opleider kun je trots zijn op deze manier van oefenen.
Maar die stilte… die begint te knisperen. Lucht voelt dikker dan ie in werkelijkheid is.
Ik zie het gebeuren, niet bij de inbrenger… maar bij haar. De zogenaamd toeschouwer.
Als membraan voelen wat niet gezegd wordt
Voor mij het membraan. Want dat is wat ze zijn, mijn studenten aan de zijlijn.
Geen publiek op veilige afstand. Maar voelende, registrerende lagen. Extra zintuigen in de ruimte.
Ze vangen op wat nog niet gezegd wordt.
Ze ademen mee met dat wat onder de oppervlakte leeft.
Voor mij als opleider zijn ze goud.
Ze laten zien waar het systeem nog niet durft te spreken.
Ineens houdt ze haar snater niet meer.
Woorden stromen eruit.
Ongefilterd.
Rauwer dan rauw.
Over smorende stiltes thuis met moeder als opperhoofd.
Over op tenen lopen tot de bom ontplofte.
Over proberen stil te zijn en toch moeten spreken.
Over het natte doekje wat werd opgedraaid en om haar oren vloog.
Rode striemen achterlatend.
Over praten om de spanning te breken…
De groep is stil.
Niet de mooie, gedragen stilte van net.
Maar zo’n “wat gebeurt hier?”-stilte.
Alle ogen gaan naar mij.
Een goede opleider in opstellingen leert luisteren naar het veld
Ik doe… niets.
Van binnen tel ik tot tien.
Kom uit op honderd. Misschien duizend.
Want dit vraagt geen ingrijpen.
Dit vraagt ruimte. Haar emmer moet leeg.
Als ze leeg is… staat ze daar aan de grond genageld en uitdagend klaar voor wat gaat koken.
Armen strak. Kin omhoog. Ogen nog vol vuur. “Zo. Ik heb het gezegd.”
Dan hoor ik mijn stem zeggen: “Zal ik een nat doekje voor je halen?”
Stilte. Echte stilte dit keer. Haar systeem hapert.
Happend naar woorden volgt er stilte. Je ziet het, dit script kent ze niet.
Dan breekt ze. Lachen of toch huilen.
Alles tegelijk. De ontlading die geen woorden meer nodig heeft.
De ruimte ademt weer.
Systemisch werk vraagt verdragen, niet fixen
“Hoe dóe je dat?” vraagt ze. De rest knikt.
Want iedereen dacht even dat ik haar zou corrigeren.
Begrenzen. Terugduwen.
Maar dit… kwam ergens anders vandaan.
Niet uit mijn hoofd. Niet uit mijn ego.
Dit is dát veld waar we het zo vaak over hebben maar zo lastig uitleggen.
De plek waar je volgt in plaats van stuurt.
Dit is overgave aan dat wat er meer is.
Het volgen van de impuls die aanklopt, net boven mijn hart.
Ik draai naar de inbrenger.
Er is ruimte om door. “Wat doet dit met jou?”
Echte beweging zit bij wie herkent
Ze schuift wat. Twijfelt. “Ehm… ik weet het niet zo goed…” Stilte..
“Nou… eigenlijk… beschrijft zij precies hoe het thuis voelde.”
Daar is ‘ie. Hier was het voor nodig.
“Toen ze begon met ratelen, dacht ik: "daar heb je hem weer… mijn irritante broer. Altijd ruzie zoeken.” Ze slikt. “Maar nu…
Nu snap ik ineens wat hij bedoelde.
Hij zei laatst dat hij ruzie maakte om het gezelliger te maken aan tafel.”
Ze kijkt, verbaasd over eigen woorden, op. “Ik ging naar mijn kamer. Hij ging in de aanval.
Altijd hoorde ik hem beneden ruzie maken.”
Van irritatie naar erkenning van het systeem
“Maar… het klopt wel.
Mijn herinneringen aan het eten… en de afwas daarna… zijn eigenlijk best fijn.”
Daar verschuift iets in het systeem. Van irritatie naar erkenning.
Van oordeel naar dankbaarheid.
Voor die broer… die vocht waar zij zich terugtrok.
Die de lucht brak… zodat er even geleefd kon worden.
Twee bewegingen.
Binnen één systeem.
En de toeschouwer?
Die brak open… zodat dit zichtbaar kon worden.
Voor de inbrenger en voor háár. Dat is het werk.
Niet netjes.
Niet stil.
Niet volgens script.
Maar rauw, levend… en precies op tijd.
Dankbaarheid op de plek van oordeel
Wil jij leren werken met het veld, waarin niets toevallig is en precies op het juiste moment zichtbaar wordt?
In onze
❤️ ✒️ 👉 Signature Opleiding Opsteller 👈 ✒️ ❤️
leer je
met familieopstellingen systemisch kijken, luistern, voelen en interveniëren voorbij methodes en precies daar waar echte doorbraken ontstaan.
Meld je aan en wordt degene die ziet wat anderen missen.
We ontmoeten je graag,
Rijna (en ook Bodo)
